AY’I SEYREDEN KADIN

AY’I SEYREDEN KADIN

AY’I SEYREDEN KADIN

 

Pınar Genç

Yaşam koçu& Yazar

1 Temmuz 2026

30.06.2026/SALI/20:48

***Nice zamandır rüzgârda dalgalanan saçlarımla siyah perdesi yarı açık pencereden Ay’a bakıyorum. Bazen Ay’ı avuçlarımda tutar gibi yaşıyorum hayatı bazen görünmeyen yüzüne büyüteç tutuyorum. Beyhude çaba… Ay’ın diğer yüzünü bilim insanları bile göremezken ben nasıl göreceğim?

***Hayatım ve huylarım tıpkı Ay’a benziyor. Bazen bende hayatımın denizlerini dalgalandırıyor, bazen tsunamilere sebep oluyor, bazen med cezir oluyor, bazen de günlerce kımıldamıyorum. Bazen kendimi Ay’ın olduğu yere koyuyorum sanki Ay benmişim gibi… Gizemlerimle dünyanın etrafında dönüyorum. Kimseye göstermiyorum karanlık yönümü hiçbir zaman, tıpkı bazen siyah perdeyi tamamen çekip, kendimi insanlardan tecrit ettiğim gibi… Bazen bende karanlık yönümü bildiğimden şüphe duyuyorum. Bazen merak ediyorum acaba ne? Bir ara gölge yönlerimin karanlık yönüm olabileceğini düşündüm tıpkı Ay’ın karanlık yüzü gibi.. Sonra da hayır olmaz dedim ya, bir gün gölge yönlerimi keşfedip dönüştürürsem de, Ay’ın görülmeyen karanlık yönü, şimdiye kadar yapılan çalışmalara rağmen görülemediyse bende göremem kendi karanlık yönlerimi… Sonra Ay’a bakarken ve bunları düşünürken, bu karanlık yön, kendi karanlık yönüm beni ürkütüyor… Ne var acaba orada? Ben keşfedip insanlığa hizmet etmiş olup tarihe geçer miyim acaba? Ay’ın karanlık yüzü, 21. yüzyılda Ayla Ay tarafından görülmeyi başardı denip, flaşlar ardı ardına parlarken, tarihe not düşülür… Ben kendi karanlık yönümden bile korkarken nasıl başaracağım bunu? Yoksa önce benimkini mi görmem lazım? Acaba hangimizin karanlık yönünü görmek daha kolay olur?

***Peki ne var Ay’ın diğer tarafında… Ne olabilir? Görülmediği için mi bu kadar merak uyandırıyor? Benim görülmeyen yönlerim neler acaba? İçimdeki siyah perdeleri açsam neler çıkar ortaya?…

Peki ya bu, Ay’ın karanlık yönünü keşfetme sevdasından vazgeçersek ne olur? Böylece bende siyah perdelerden kurtulurum. Uzun zamandır siyah perdeler kullanıyorum hem yaşadığım evde hem de ruhumun evinde… Bazen güneşe de, masmavi gökyüzüne de, bembeyaz pamuk gibi bulutlara da siyah perdeyi açmadan bakıyorum. Bazen Ay, rüzgârla beraber penceremin önüne kadar gelip, perdeyi havalandırıp, ışığıyla içeriye giriyor. Işığıyla beni sarmalıyor sanki, rüzgâr hem saçlarımı hem perdeleri havalandırırken, bana derin nefesler aldırmaya başlıyor.. nefes verirken ruhumdaki siyah perdelerde havalanıyor sanki…

***Bu siyah perdeleri neden taktım peki?.. Yaşadıklarım, duygularım, sezgilerim, dişiliğim, kadınlığım, ruhum, tüm varlığım bir süre hatta uzun süre saklanıp dinlenme ihtiyacı duydu. Böylelikle o günlerde uzun aramalardan sonra ışığı az geçiren siyah perdeleri bulup taktım, evin tüm pencerelerine ve ruhuma…

Ay, her gece pencereden içeri girdikçe ben direndim. Bazen bana cesaret vermek istercesine avuçlarıma yerleşirdi. Ben, bana verilen bu değeri taşıyabilme savaşı verdim içimde. Bazen yenilince savurdum Ay’ı evrene haykırarak ve gözyaşlarımla ve o günlerde tüm siyah perdeleri çekip, dünyayla arama mesafe koyuyordum. Ay bazen geceleri görünmeyince pişman oluyordum onu kovduğuma gözlerim doluyor ağlıyordum. Sonra regl döngülerim ve içimdeki dolup taşan duyguları boşaltmak için bazen yalnız, bazen arkadaşlarla Ay’ın da bize eşlik ettiği yürüyüşler yapıyordum. Bu yürüyüşlerde duygularımın bedenimden süzülür gibi çıkışını hissediyordum adeta..

***Ama şuan ne hissediyorum ve neyin farkına vardım biliyor musunuz? Ben neyin mücadelesini veriyorum? Ben bir Ay’ım, gökteki de ay… Karanlık yönlerimiz belki de aynı ve orayı görmek için bu kadar çabalamak yerine, odağımı Ay’ın aydınlattığı yerlere yöneltip o yerleri geliştirsem, dönüştürsem nasıl olur? Belki de o zaman siyah perdelerin rengi de kendiliğinden değişir. Değişmese bile o siyah perdeleri bundan sonra ürkmeden, gariplik hissetmeden kullanırım. Karanlık yönümde olsun ne var ki bunda? Ay’ın da karanlık yönünü merak edip araştırmayalım bundan sonra, kendimizin de Ay’ında karanlık yönünü kabul edip sevelim. Hem belki karanlık yön, bizim anlayamayacağımız hatta kaldıramayacağımız, taşıyamayacağımız bir sır barındırıyordur ve biz bu bilince henüz sahip değilizdir ve belki de bu bilince hiç ulaşamayacağız.

***Sevgili Ay, seni ve kendimi anladım. Çabaların boşa gitmedi. Bu gece koynunda uyuyabilir miyim? Bundan sonra istediğin zaman evime gelebilirsin. Ve sana söz veriyorum bende senin gibi kendim olacağım. Bundan hiç ödün vermeyeceğim. Dolarken, taşarken, hilâl olurken, dolunay olurken çekinmeyeceğim. Bazen denizlerimi dalgalandıracağım, bazen fırtınalar koparacağım, bazen durulacağım ve tüm bunları bir amaçla yapacağım tıpkı senin gibi.

***Bu gece Ay’ın koynunda uyuyorum, beni öyle güzel sarıp sarmalıyor ki, hissettiğim şefkat, değer, saygı ve güvenin, öz şefkate, öz değere, öz saygıya ve özgüvene dönüştüğünü fark ediyorum şuan.

Hayır, siyah perdeleri değiştirme fikrinden, ruhumdaki siyah perdeleri değiştirme fikrinden, karanlık yönlerimi araştırma fikrinden vazgeçtim. Bazen belki de kendi iyiliğim için gece de olmam gerekiyor. Aydınlık ve karanlık yönlerim olmasaydı ben tam olamazdım. Ay da bu kadar tam ve sevimli olmazdı.