BAZI YOLLAR BİR YERE DEĞİL KENDİMİZE ÇIKAR

 

Pınar Genç

Yaşam koçu& Yazar

8 Ağustos 2026

08.08.2026/CUMARTESİ/19:50

*****Acaba hangi yollar bir yere değil kendimize çıkar?

Bu kişiden kişiye değişir. Kimi için kaçtığı yer kendisidir, kimisi için olduğunu sandığı yer, bir gün onu sarsar ve sonunda olduğunu sandığı yerden kaçmak zorunda kalır nihayet bir gün kendini bulur. Kimisi içinde sürekli yollarda olur ama bir türlü bulamaz. Belki nereye gittiğini de bilmez. Belki kendisi, yola çıkmadan önceki halidir. Siz hangisisiniz?

 Çıkılan yol her ne amaçla olursa olsun zorludur. İnsan yola çıkarken yanına aldıkları, yol boyunca alıp bıraktıkları ve nihayet menzile vardığında elinde kalanlarla yolculuğunun değerini ölçer.

Peki yoldaki insanların kendisi nerededir? Hep kendimizi arıyoruz ya hani?!.. Bir türlü bulamadığımız, bazen bulduğumuzu sandığımız, bazen de bulmuşken, tam gözümüzün önündeyken göremediğimiz, bir adım kalmışken farkına varamadığımız kendimiz nerededir?

Peki kimdir bu kendimiz, kendimiz, bize ne anlatır, biz nasıl algılar ve tanımlarız onu? Neden bulamayız ve bulamadığımızdan yakınırız?

***** İnsanın hayat boyu kendini araması, çoğu zaman gözündeki gözlüğü, tam önündeki nesneyi araması gibidir. Peki neden unuturuz, aradığımız gözlüğün gözümüzde olduğunu, aradığımız herhangi bir nesnenin tam önümüzde olduğunu neden o anda göremeyiz? O an bazen neden aylara, yıllara dönüşür.

Çünkü koparız kendimizden yaşadıklarımızla, bize empoze edilenlerle, öğretilenlerle kendimizi unuturuz ve belki bir ömür boyu sürecek arayış başlar. Hemen yanı başımızdaki kendimizde, biz onu ararken, ”ben buradayım yanındayım” der durur. Bazen hiç duymayız sesini, bazen duyarız ama emin olamayız, bazen duyarız ama inanmaz, reddeder ve sustururuz. Çünkü dış dünya bazen cazip gelir, bazen de ürkütücüdür hayatta kalmak için o kendimizi sustururuz. Sonra da onu aramaya devam ederiz. Sanki kendimiz, dış dünyayı onaylayan, bizim duymak istediklerimizi söylemesini istediğimiz birisidir. Kendimizin söylediği, söyleyeceği gerçek bize ağır gelir. Bu nedenle kendimizden yaşam boyu hem kaçarız hem de onu ararız. Bu kendimizden kaçış ve kendimize kavuşma arzusu, bizim dış dünya da huzuru bulmamıza engel olur. Aslında dış dünyanın bir suçu yoktur. Biz kendimiz olmadığımız için ne mutlu oluruz ne de dış dünya ne yaparsa yapsın bizi mutlu etmeyi başaramaz.

*****Her nereye gidersek gidelim, yolculuğumuzda bize eşlik eden, her oluşta bizimle olan, her halimize şahit olan ve yaşamımız boyunca ‘ben seninleyim” diyerek sesini duyurmaya çalışan kendimizi dinlemeye başlayınca ne olur acaba? O hep aradığımız gözlüğün gözümüzde olduğunu, aradığımız herhangi bir nesnenin önümüzde olduğunu unutmasaydık ne olurdu? O zaman hangi yolculuklara çıkardık? Yine bir şeyler arar mıydık? Ne arardık mesela? Yolculuklarımız bize ne katardı, ne verirdi? Biz ne verirdik, yolda gördüğümüz şeylere nasıl bakardık, biz ne katardık yolculuklarımıza?

*****An dediğimiz kısacık zaman dilimi ve kendimiz!… Birbirine çok benzemiyor mu? Aynı varlık mı acaba? Geçmişten geleceğe uzanan hayat yolu an/kendimiz ile yürünüyor diyebilir miyiz?

O halde bundan sonra kendimizi dinleyip hayat yolculuğumuzu anlamlı ve böylece huzurlu hale getirelim mi?