(18.01.2022/SALI/14:33)    

                                                  

*****Eşzamanlı bir zaman dilimi ve cinsiyetin bir önemi yok. Zengin ya da fakir olmanın da.. Eğitim derecesinin de… Aynı anda denizin dalgalarını seyrederken, yüksek tepelerde rüzgarla okşanırken, kendi duygu denizinde, inci, mercan ve yakamozlarla, kendi içindeki rüzgarınla, kendi içinde akan derelerin, nehirlerinle, şehir sokaklarında kaybolur gibi kendi içindeki sokaklarda kaybolur gibi zamanın iki ucunda seyir halindesin. Yolculuk yorucu ama hala heyecan verici senin için. Şaşırıyorsun buna. Mecalin yok ama adım atmaktan vazgeçmeni engelleyen bir şey var. Uzakta bir yerde, sisin içinde sanki göremiyorsun. Sanki görmek ister gibi etrafındaki seslere kulak veriyorsun. Dalganın sesi, rüzgarın sesi, rüzgar arada bir burnuna kokular da getiriyor birbirinden değişik, rüzgar sana hayatın özetini sunuyor adeta bütün kokularıyla o anda. Kulaklarında aşağı kalmıyor, sana bütün sesleri getirebilmek için evreni alt üst ediyor, senin içine bile giriyor, senin evrenindeki sesleri bile duyuruyor sana. Bedenin bulunduğu yere dokunuyor, her zerreyi hissediyorsun. Evrenle birsin, beraber çalışıyorsun, etkiliyor ve etkileniyorsun.

Zamanı hissetmiyorsun. Karşında biri var ona anlatıyorsun. Hiç gitmiyor sanki. Seni öyle güzel dinliyor ki, seni bugüne kadar hiç kimse öyle dinlememişti, hiç susmak istemiyorsun. Ona anlattıkça evrenin dehlizlerinde yürüyorsun. Ama sana korku vermediğini fark ediyorsun bu kez. Kendi evrenine de kolaylıkla dalabildiğini fark ediyorsun bir dalgıç gibi. Düşündüğünden daha fazla kaynağa, daha fazla yeteneğe sahip olduğunu fark ediyorsun. O sana ışık tutuyor adeta. Elindeki fenerle ışık tutuyor adeta. Elindeki fenerle evrenine ışık tutuyor. Fenerin bir kısmı senin evrenini aydınlatıyor, diğer kısmı evrenin aydınlığını sana yansıtıyor, dışarıdaki seni bekleyen, ta ne zamandan beridir denizlerdeki yakamozlar gibi sana göz kırpan fırsatlarını, olanaklarını görebilmen için.

***** Aniden ayağa kalkıyorsun, atın şaha kalkması gibi. Hızlıca tüm varlığınla kolaçan ediyorsun kendini ve evreni hatta zamanı. Zaman hiç değişmemişti durmuştu sanki. Güneş aynı yerdeydi, ay aynı yerdeydi, dalgalar devam ediyordu, rüzgar esmeye devam ediyordu yine sana kokular getirerek.

O da kalkmıştı seninle o da ayaktaydı şimdi. Senin hislerine, düşüncelerine ayna oluyordu. Onun yüzüne bakınca kendini görüyordun. Seni gözlemliyordu, sessizce, seni ürkütmeden,sıkmadan.. Sen sustun.. Hala konuşmak istiyordun, yorulmamıştın ilk defa konuşmaktan. Ama söyleyecek bir şey bulamıyordun şimdi. Ağzını açıp kapatıyordun, kelimelerin ilk hecelerini ya da ilk harflerini söylüyordun sadece.

 *****Bir şey değişmemişti aslında. Evren aynıydı. Eşzamanlı olarak dünyanın her yerinden insanla aynı an’ı yaşadın. Sende değişmedin. Sadece kendinin farkına vardın. O kayboldu. Vedalaşamamıştın. Ama olsun o sana küsmezdi ve yine ihtiyaç duyduğunda seni dinleyecek ve seni kendinle buluşturacaktı.

Sen denizi seyrediyordun, kendini bulurken ve ona anlatıyordun.. Sen dağdaydın, rüzgar seni okşarken, hayatın kokularını sana getirirken, ona anlatırken,                                                                                                                                                                        *Sen yoldaydın, sende ona anlatıyordun.. Sen, senin için zor bir zamandı hastane yatağındaydın.. *Sen kendi yumuşacık konforlu yatağındaydın sende anlattı *Sen sokaklardaydın aylardır, bir bankta, bir dağda, ya da çimlerin üzerindeydin, en sonunda sende anlattın ona.

*****Hava sıcaktı, soğuktu, rüzgarlıydı, sakindi. Fırtınalar, tsunamiler, depremler oluyordu, dağlar lav püskürtüyordu. Sen oradaydın. Ama bir ışık vardı hiç sönmeyen. Sen, görmeye, duymaya, dokunmaya, hissetmeye karar verdiğinde, o ışık seni aydınlatıyordu.