HAYATIN EZGİSİ

HAYATIN EZGİSİ

HAYATIN EZGİSİ

 

Pınar Genç

Yaşam koçu& Yazar

3 Eylül 2025

03.09.2025/ÇARŞAMBA/13:23

***Ezgi, yatağında bir ay önce yaşadığı kâbus gibi günleri sorgulamaya devam ediyordu. Bunu bir rutin haline getirmişti. Her sabah, daha yataktan kalkmadan, yüzünü dahi yıkamadan, yaşadıklarını analiz edip, kök nedeni bulmaya çalışıyordu.

O gün baygın bir şekilde onu bulmuşlar, hastaneye götürmüşlerdi. Hastane de birkaç gün kalmış, sonra onu asıl bulan ve hastaneye götüren bir adamın evine götürülmüştü.

Şehir dışında ama şehre yakın, etrafındaki evlerden bağımsız, müstakil ama temiz, bakımlı, güzel bir evdi.

Hastane de uyandığında yaşadığı travmadan dolayı korkmaya o anları yaşıyormuşçasına ağlıyordu. Fiziksel tedavi psikolojik destekten sonra, normalleşmeye başlayınca, o alicenap adam onu evine götürmeyi teklif etmişti. Gerekli güvenlik soruşturmaları yapıldıktan sonra Ezgi o adama teslim edildi. Hastane de iken günlerce Ezgi’nin telefonundan ve hastanenin telefonundan ailesine, akrabalarına ulaşılmaya çalışılmış ama cevap alınamamıştı. Daha sonra Ezgi’nin Çocuk Esirgeme Kurumundan evlatlık olarak alındığı, daha sonra koruyucu aileye verildiği ve o ailenin de onu geçen yıl gözden çıkardıkları öğrenildi.

***Şimdi bu evde rahattı, güvendeydi, hayatında hiç olmadığı kadar sevgi, saygı, değer görüyordu. Gördüğü her onurlandıran davranış karşısında adeta mahcup oluyordu. Adamın hissettirdiği, güven dolu sevgi, saygı ve değer duygusu, adamın mahcup, suçlu davranışlarında daha da anlam kazanıyordu. Ezgi’nin ruhu kendisine verilen bu değeri taşıyabilecek güçteydi ve bu nedenle adam da bu konuda sevgi dolu davranışlarını hiçbir endişe duymadan sergiliyordu.

Ezgi iyileşiyordu her geçen gün biraz daha… Zaman zaman bahçeye çıkıp, adamı izliyor, bazen ağaçların, çiçeklerin arasında dolaşıyor, ânı yakalıyor, bazen de derin düşüncelere dalıyordu. Bir kedi ve köpek arkadaşı vardı şimdi ve onlar Ezgi’yi hayata bağlayan en önemli unsurlar olmuştu. Kedi kucağından hiç inmiyor, mırıltısıyla adeta ruhunu iyileştiriyor, köpek de, Ezgi bahçede iken ve dışarı çıktığında adeta koruyup kolluyordu. Bugünde bahçedeki masada otururken, kucağında kediyi okşarken, köpek de yanı başında uzanmışken, bahçede çalışan bu esrarengiz alicenap adamı izliyor, arada bir soru cevap yapıyor ve kendi iç dünyasını ve etrafı gözlemliyordu.

***Ezgi konservatuar öğrencisi idi ve bu yıl mezun olacaktı. Aniden içinde bir müzik uyandı. Heyecan ve sevinçten ve şaşkınlıktan kalbi fırlayacaktı. Çünkü aylardır içinde müziğe dair hiçbir şey kalmamıştı. Hemen eve daldı ve adamın kendisine geçen gün aldığı piyanonun başına oturup, içinde uyanan müziği olduğu gibi piyanoya döktü. Her şey durdu adeta.. Hayat durdu… Adam, kedi ve köpek.. Onlar hayranlıkla sevinçle ânın içinde dinlediler.

Ezgi’nin müziği hayat amacını bulmuş bir insanın sözleriydi.. Ezgi, hayattaki sorularına, sorunlarına içine doğan müzikle cevaplar buluyordu. Neredeyse 22 dakika aralıksız çaldı. 22 yıllık hayatının geniş bir özeti gibiydi. Şimdi bu besteyle bulduğu cevaplar, akışta olmak, denge, özgüven, özsaygı idi. Ezgi bunları kaybettiği için, son acı verici, günlerini kâbusa çeviren deneyimi yaşamıştı. Kendisini terk eden ailelerini ve kendisini, çektikleri bataklıkta boğulmasını bekleyenlere bu besteyi armağan etti.

Adam içeri girmiş, gözleri yaşlı ve mahcup bir şekilde besteyi sonuna kadar dinlemişti. Ezgi başını adamdan yana çevirip, onun gözyaşlarıyla ıslanmış gözlerinin derinlerine bakarak, sakin ve şefkatle,

-Beğendin mi baba?.. diye sordu.

Adam şaşkın ama bu acıya daha fazla dayanamayıp, Ezgi’nin ona verdiği cesaretle ona hızla adım atıp ona sıkıca sarıldı.

-Baban olduğumu nereden anladın Ezgim?

-Hastane de doktorla konuşurken duydum. Sonra da bir gün kitaplarını incelerken masanın üstünde iki tane mektup buldum. Biri Çocuk Esirgeme Kurumundan, diğeri hastaneden…

-Kızım affet beni… Seni aslında yıllardır arıyordum. Tam ümidimi kesmişken, hiç ummadığım anda karşıma çıktın. Ama seni böyle bulmak istemezdim.. Ama belki de seni bu nedenle bulabildim. Ama bunu sana söylemek çok zordu benim için..

Ezgi derin, siyah gözleriyle babasına şefkatle bakıp, -Bunların hepsi geçmişte kaldı. Ben içimde doğan müziğin hayatını yaşamak istiyorum, bana eşlik eder misin?

-Seve seve kızım, seni artık asla bırakmayacağım, her nereye gidersen git, her kiminle olursan ol hep yanında olacağım. Ellerini tutup öper Ezgi’nin ve prensesim, benim güçlü, olgun kızım… Sen hayatın ezgisisin…