
HAYATIN İÇİNDE KENDİNİ KAYBETTİĞİNDE NE OLUR?
Yaşam koçu& Yazar
13 Ağustos 2026
12.08.2026/ÇARŞAMBA/20:00
***** Benim adım Hayat.. Çocukluğumda en sevdiğim oyun saklambaçtı.. En iyi saklanan ve en iyi bulan bendim. Arkadaşlarım beni asla bulamazlardı ve oyun biterdi ama ben onları çok kolay bulurdum.
Bir gün yine arkadaşlarımla, evlerimizden oldukça uzakta olan geniş bir alanda topla oynadıktan sonra yine saklambaç oynamaya başladık. Ben yine beni bulamayacakları bir yere saklanmıştım. Bir mağaraya… Büyük, bir çok odası olan, loş, gizemli, ıssız, güneşin cılız ışınlarıyla aydınlanan, duvarlarından gizemli tarihler fışkıran bir mağara… İçimde doğal olarak oluşan tedirginlik dışında korkuya kapılmadım. Tedirginlik merak ile birleşince mağarada gezmeye başladım. Oyun oynadığımızı arkadaşlarımı unuttum. Sonra mağaranın bir odasına girdim. Duvara gömülü, tabandan tavana geniş bir kitap rafı… Sapsarı sayfalar, bilmediğim dilde yazılmış kelime ve sembollerle yazılmış kitaplar, mektuplar, notlar… Haritalar, atlaslar, pusulular… Bir koltuk… Duvara gömülü, küçük pencerenin ve kitap rafının önünde siyah deri bir koltuk… Üzerinde kitap okurken sonsuz uykuya dalmış bir insan iskeleti… Kitap, kemiğe dönüşmüş ellerden düşmemiş… Sanki uyanacakmış gibi yavaşça aldım kitabı iskeletin ellerinden. İçindeki yazılar ve başlık anlamadığım bir dildeydi. Ama kitabı bırakamadım elimden.. Yavaş yavaş yere oturdum. Bir de ne göreyim, kitabın üzerindeki tozlar kalkmaya rengi parlamaya ve başlığı anladığım dile dönüşmeye başladı.. Kitabın başlığı; kendine dönmek: hayatın içinde kendini kaybettiğinde ne olur? Başlık ilginçti.. Şaşkınlığım devam ediyordu ve kitabın sayfalarını çevirmeye başladım. Her çevirdiğim sayfada dokunduğum her satır canlanıyor anladığım dile çevriliyordu. Hayat adlı bir insanın anılarıydı, bu kitapta yazılanlar ve bu kitabı çocukluğundan itibaren yazmaya başlamış. Aman Allah’ım, çocukluğu bana nasıl da benziyor?!.. Kitabı yanıma almaya karar verdim. Ayağa kalktım tam çıkacaktım ki kapı kapandı. Kitabı bıraktım kapıyı açmak için o anda kapı kendiliğinden açıldı.. Şaşırdım ve denemek için kitabı alıp kapıya yaklaştığımda kapı tekrar kapandı. Bıraktığımda açıldı. Şaşkınlık ve bu defa korkudan mağaranın giriş-çıkış kapısını bulamadım bir süre, resmen kaybolmuştum. Ama dışarıya doğru yaklaşınca, kalabalık sesler duymaya başladım. Jandarma telsizi, komşuların, arkadaşlarımın, ailemin seslerini net duymaya başladım. Hep birden bana sesleniyorlardı… Hayat… Hayat… Hayat… Buradayım mağaranın içinde… Beni mağaradan çıkardılar ama gözüm, gönlüm, aklım o gizemli kitapta kaldı. Kitabın yazarı bana nasıl da benziyordu.. Kimdi bu kitabı yazan acaba? Belli ki beni çok iyi tanıyor!!.. Ama öyle bir yazmıştı ki… Hem benzer, hem farklı hikâyeler, anılar, yaşanmışlıklar vardı kitapta… Her anlatılanda kendimi buldum. Bazı satırlarda kendimi kaybettim.
*****Aradan 40 yıl geçti… Ben şimdi bir üniversitenin amfisinde, Prof. Doç. Dr. olarak öğrencilerime anlattım az önce… Benden daha çok ilgi gösterdiler ve mağaranın adresini alıp, kitabı bulmak isteyen gönüllü oldu hepsi… Bir öğrencim el kaldırdı ve sordu.. En çarpıcı, en güzel, en düşündürücü soruları sorar kendisi… Bu defa sorduğu, görünüşte klişe gibiydi ama yine de etkisini kaybetmeyecek soruyu sordu.
Hayat Hocam, peki insan hayatın içinde kendini kaybettiğinde ne olur?
Gülümseyerek tek bir cevap verdim..
Kendini bulur evladım.
