(24.11.2021/ÇARŞAMBA/14:59)

*****Yüksek yüce bir dağ varmış. Zirvesinde de tertemiz, berrak bir göl varmış. Gölün dibi de balçıktan oluşuyormuş. Bu yüce dağın bir tarafının eteğinde küçük, şirin bir ev varmış. Dağın diğer tarafının eteğinde de bir ev varmış.
***** Bir gün gölün dibindeki balçık, bir hamura dönüşmüş. Bir çiçek fidanı gibi titreyerek başını kaldırmış balçığından güneşin yansımasını görmüş. Gülümsemiş. O sırada dağın bir eteğinde bir evde yaşayan bir çift oradaymış ve balçıktan çiçeğe şahit olmuşlar. Onu koparıp evlerine götürmüşler.
Az sonra balçıktan yine bir çiçek çıkmış. Yine o sırada dağın diğer tarafındaki çift bunu görmüş ve hoyratça koparıp evlerine götürmüşler. Balçık üzülmüş, göl üzülmüş, güneş üzülmüş, dağ üzülmüş. Yeni bir çiçeğin doğması için ara vermeye karar vermişler.
*****Aradan biraz zaman geçince, dağın her iki eteğinde yaşayan çiftlerin birer çocukları olmuş.
Dağın bir eteğinde yaşayan çift, çocuklarını yetiştirirken, sevgi ekmişler, saygı ekmişler, değer ekmişler, erdemler yüklemişler. Saksıya koydukları, gölden kopardıkları çiçek de bunlardan beslenip büyüyormuş.
Dağın diğer tarafındaki çift ise çocuklarını yeterince besleyememiş ve büyütememişler. Çocukta solmuş, onların gölden kopardıkları çiçekte.
***** Aradan biraz zaman geçince dağın bitiminde yer alan kasabaya okula göndermişler. Kasaba büyükmüş, dağın her iki tarafında da okul varmış.
Dağın bir eteğinde yaşayan çocuk, gittiği okulda, daha çok beslenmiş, beslenmeyi bilmiş.
Dağın diğer tarafında yaşayan çocuk beslenememiş, beslenmeyi de bilememiş.
Günler, aylar geçmiş. Her iki çocukta, her iki aile de, düşe kalka öğrenerek ya da isyan ederek yaşamaya devam etmişler.
*****Derken bir gün, dağın zirvesindeki göl, dibindeki balçıktan bir ağaç fidanı çıkarmış. Ve bu fidan büyümüş insan kardeşlerinin yaşına ulaşmış.
Ama bu ağaç öyle bir ağaçmış ki, bir tarafı canlı, çiçeklerle, yapraklarla, meyvelerle dolarken yıl boyunca, diğer tarafı zayıf ve kuru imiş. Aynı şekilde dağın bir tarafı canlı iken, diğer tarafı ölüymüş. Görenler hayretlere düşüyormuş.
*****Kasabanın yerlilerinden bir bilge, günlerce, aylarca ağacı ve dağı gözlemlemekten yorulmamış ancak artık evine gitmeye karar vermiş. Son kez ağaca ve dağa bakıp şöyle düşünmüş. Ey insanoğlu! Hamurun pak, tıpkı şu ağacın ve dağın hamuru gibi. Ama sen, bu hamurdan hem yeşeren bir ağaç, hem de kuruyan bir ağaç yaratan tek varlıksın. Hem inşa eden, hem yıkansın. Hem yaşatan, hem öldürensin. Sırrın varlığın kadar derin, yükün dağ gibi büyük ve çok değerlisin.
Öyle ki, senin hamuruna zehir katılırsa, bir ağacın ve dağın bir tarafını kurutabilecek kadar evrenin can damarına bağlısın. Yalnız değilsin insanoğlu, kendine gel!
