İNSANIN EVRENİ

İNSANIN EVRENİ

İNSANIN EVRENİ

 

Pınar Genç

Yaşam koçu& Yazar

10 Temmuz 2026

10.07.2026/CUMA/14:12

*****Hep derler ya tasavvufta insan küçük alemdir veya alem insanın içindedir diye… Bende diyorum ki, insanın bir de kendi alemi vardır. Bu kendi alemi yaradılışından gelen öz cevherindedir. Ama insanın işi zordur gerçekten… Kendisine atfedilen kâinatın efendisi unvanı, bunun getirdiği sorumluluk ve o makama ulaşmak için anne rahmine düşmesinden itibaren kendisini etkileyen, dünyaya geldikten sonra kendisine empoze edilen her şey ile kendi öz cevherini ortaya koyma yolunda büyük bir savaş vermektedir. Ne yazık ki, insanlığın çoğu, bu savaştan yaralı olarak kurtulmaktadır. Bir kısmı yenilmekte, az bir kısmı da bu makama ulaşabilmektedir.

Yaralı olanlar, içlerinde dört mevsim yaşamaktadırlar. Bu mevsimler bildiğimiz mevsimlerden biraz farklı. Bu mevsimler, ruhlarına öyle bir yerleşiyor ki, bazıları belki hayatı boyunca hep aynı mevsimi yaşıyor, bazıları şartlara göre değişiyor. İnsanın mevsimleri nelerdir peki?

  1. Sandığı mevsim; kendisine çocukluğundan itibaren, hatta anne karnında yaşadığı süreçte yaşadığı anneden kendisine akan travmalarla, kendisine kim olduğu empoze edilir.
  2. Sunduğu mevsim; Çocuk kendisine öğretilen ve kendisinden bekleneni sunmaya başlar. Bu durum yetişkin olduğunda da devam eder.
  3. Sakladığı mevsim; insan çocukluğundan beri bir şeylerin tuhaf olduğunun farkındadır ancak belki ayakta kalmak için, belki onay görmek, ait hissetmek, kabul görmek ve istediği bazı şeyleri elde etmek için çevreye ayak uydurmak zorunda olduğunu öğrenmiştir.
  4. Gerçek mevsim; bu insan belki şanslı ise çocukluğundan itibaren ya da yetişkin olduğunda hayatının bir döneminde kendi öz cevheri ile tanışmayı ve bütünleşmeyi başarmıştır. Yetiştiği ortam, yetiştirilme tarzı ve kendisinin öz cevheriyle temas kurup bütünleşme yeteneği ona gerçek mevsimini yaşatır.

*****İnsandaki bu dört mevsim, geçmiş yıllarda ve bu zamanlarda farklı anlayışlarla algılanıp yaşanmıştır ve yaşanmaktadır. Geçmiş yıllarda, insandaki bu mevsimler ve en çok hangi mevsim yaşanırsa yaşansın insandan mükemmel olması istenirdi. İnsanlar, doğduklarından itibaren yetiştirilirken maruz kaldıkları hatalara hatta ölümcül sayılabilecek hatalara rağmen kendisinden tek tip bir karakteristik özellik beklenirdi. Mükemmel olmak… A dan Z ye, tepeden tırnağa, tüm davranışlar, hareketler, sözler mercekle incelenirdi. Hatta düşünce ve duygular bile merceğe alınırdı.

Zaman geçti. Bu baskılar azaldı ve belki bazıları tamamen ortadan kalktı. Şimdi ”mükemmel olmak zorunda değilsin..” ”Mükemmellik diye bir şey yoktur…” denmeye başlandı. Doğanın mevsimleri değişirken, insanların mevsimleri de değişmeye başlamıştı. Ama insanlık sadece iki mevsim yaşadı. Mükemmel olmaya çalışmak mevsimi ile mükemmellikten kurtulmak mevsimi…

*****Peki nedir bu mükemmellik? Dünyaya ayak basar basmaz, yalan yanlış doğrularla, bilgilerle bozulan cevherimizin yerine konulmaya çalışılan yeni bir cevher mi, yoksa aslında hiçbir işe yaramayan, özgürlüğümüzü elimizden alan, bireyselliğimizi kısıtlayan bir kavram mı?…

Bunların ikisi de değil… Mükemmellik bir şeyin tam, tamamlanmış, olgunlaşmış halidir. Öz cevherden beslenir. Öz cevher insanın kendi yaratılış kökleridir mükemmellik de dalları ve meyveleridir. Yani bir bakıma öz cevherin dışarıya yansımasıdır. İnsanın gerçek halidir. Gerçek duyguları, düşünceleri, kendi gerçek hayalleri, hedefleri, yetenekleri, yetkinlikleridir. Benzersiz, emsalsiz, bağımsız, hem birey, hem ait olma yönleriyle, tek başına kendi kökleriyle, meyveleriyle mükemmeldir insan. Yani demek ki mükemmellik; bir yığın, yapılması, bürünülmesi gereken davranış kuralları değil, öz cevheriyle dünya da var olma halidir. Ulaşılması gereken bir insan hali değil, zaten özde var olan hali, dünyaya sunma halidir. İnsanın gerçek halidir. Gerçek haline bürünen insan, içindeki evreni de görür, evreni de içinde görür.

*****Yani mükemmellik vardır. Bir şeylerin tam, olgun, tamamlanmış halidir. Bir şeyleri mükemmel bir şekilde yapmaktan korkmaya, kaçmaya gerek yok. Ayrıca mükemmellik anlayışı, insana kalite, nitelik, dürüstlük erdemlerini yeniden kazandırır ve güçlendirir. Bir işi, bir görevi özenle yapmaya, dürüst davranmaya yönlendirirken, insanın yeteneklerini, becerilerini, aklını, zekâsını, vicdanını geliştirmesine de yardımcı olur. Böylece ortaya en güzel şekilde yapılmış işler çıkarken, insanı da kâinatın efendisi olma unvanına biraz daha yaklaştırır. Ayrıca mükemmellik anlayışı, insanın özgüven, öz saygı, öz değer gibi unsurlarının gelişmesine katkı sunarken, insana kalite, nitelik, estetik, entelektüel ve modernlik özellikleri de kazandırır.