19.08.2026/ÇARŞAMBA/19:40

***** Ne istediğini bilmek… Aslında bu çok hassas bir farkındalıktır. İnsanların bir çoğu, ne istediğimi biliyorum derken, bazen biliyorum dedikleri şeyin kendi özlerine ait olduğu konusunda emin değillerdir.
Bir gün birisi size bunu söylerse ne yaparsınız? Şok mu olursunuz? Belki de evet… Kendi kendinize veya bunu söyleyen kişiye, ”nasıl yani ben şimdi ne istediğimi bilmiyor muyum, istediğimi sandığım şey, başkasının isteği mi?!…
Korkunç değil mi?..
*****Peki nasıl oluyor bu? Yetiştirilirken özlerimizden uzaklaşıyoruz.. Öğrendiklerimizi benimseyerek, sahiplenerek.. Nasıl olmamız, neyi istememiz, neyi reddetmemiz gerektiği fikrini, özümüzdeki gerçek isteklere tercih etmeye başlıyoruz. O kadar benimsiyoruz ki, dışarıdan gelen bu istekleri, bir süre sonra kendi isteklerimiz sanmaya başlıyoruz. Ama bir de şu soru akla gelebilir şimdi.. Peki, istediğimiz şeyin özümüzden mi yoksa dışarıdan mı geldiğini nasıl anlayacağız? Bir şeyi isterken ve seçim yaparken, tüm sebepler mantığımıza ve kalbimize uyuyorsa bu bizim isteğimiz ve tercihimiz olmaz mı? Hayır olmaz!… Bir şeyin akla mantığa vicdana uygun olması, o şeyin bizim özümüzdeki bir istek olacağı anlamına gelmiyor.. İçinde bulunduğumuz koşullar gereği o şeyi tercih etmemiz, o şeyin özümüzdeki istek olacağı anlamına gelmiyor.. Özümüzdeki istek, bilincimize kalbimize, zaten kendi olanaklarıyla, fırsatlarıyla, bereketiyle gelir. Tertemiz, saf, anlık ve akli bir histir o… Ve bir o kadar da güçlüdür. Fark edilip, sahiplenilip, benimsendiğinde ve hayata geçirildiğinde bambaşka bir dünyaya kapı açar.
***** İnsanlar özlerini yaşamları boyunca zaman zaman ya da en kötüsü hayatlarında en az bir kere hissetmişlerdir. İster bir kere ister birden fazla olsun, özün dünyası ürkütücüdür. İnsanlık buna alışkın değildir.. Zordur… Kalabalığa ayak uydurmak daha kolay ve güvenli gelir. Özgürlüğünü de kaybetme pahasına bu kalabalığın parçası olur. Bazen özgür olduğunu düşünür…. ”Evet ama bunu ben seçtim, çünkü böyle istedim der. Ne istediğimi biliyorum der.” Ama istediğini sandığı şeyin nereden geldiğini sorgulamaz.
Bu durum diğer taraftan ”sandığımız hâl’in bir işaretidir. Bize ait olduğunu sandığımız düşünceler, istekler, hedefler hatta duyguları, hisleri işleyiş şeklimiz… Bakış açılarımız, algılarımız, davranışlarımız… Bizim mi gerçekten?… Aynaya baktığımızda, gözlerimizdeki ve yüzümüzdeki ifade bizim mi?
***** İstediğimiz şeylerin sebeplerini sıralarken şunları söyleriz çoğunlukla; bunu yapmak zorundayım, ihtiyacım var, iyilik yapmak sevaptır, cennete gitmek için, cehenneme gitmemek için Allah’a inanıyorum, namaz kılıyorum, şu nedenlerden dolayı bunu seçiyorum karşılığında şunu elde edeceğim… Görüldüğü gibi sebepler dış kaynaklı… Veya bazen de ”aslında bende çok şey, çok güzel şeyler istiyorum ama şimdilik gücüm buna yetiyor… Veya artık yaşım geçti bundan sonra olmaz.. Dünya malı dünya da kalır… Çok mal, çok para insanı yoldan çıkarır… vs…vs…
***** Başkalarının hayallerini gerçekleştirmek, isteklerini yerine getirmek bizlere hep cazip gelir. Sebepler bellidir. Ama her ne hikmetse yine de birbirimizden hiç memnun olmayız… Yetmeyiz birbirimize… Neden acaba?!… Ama yine de uyanmayız… Bazılarımız uyansa da onlar da, uyanmayan ve uyanmak istemeyenlerle mücadele etmek zorunda kalır. Uyananlar bir daha uyanmak istemezler.. Dibi görenler kaçınılmaz bir şekilde fırlatılır yukarıya doğru…
Uyananlar böylece gerçek hallerine bürünürler… Gerçek isteklerini keşfederler… Artık o sesi tanırlar.. O ses kendi sesleridir… İstekleri özlerinden gelen kendi istekleridir.