(14.03.2022)PAZARTESİ/14:49

***”İnsanın kendine yabancılaşmasıdır en sonunda öz-sevgisizlik’’ diyerek bitirdi ünlü psikolog konuşmasını seminerde. Bu, bu yıl verdiği seminerlerin üçüncüsüydü daha bir çok il ve ilçelerde seminerleri devam edecekti. Ve bütün seminerlerini bu cümle ile bitiriyordu. Şu ana kadar bununla ilgili olumsuz bir eleştiri de almamıştı nedense! Seminerden çıktığında, kendini çırılçıplak, kendine yabancı olmanın, kendini dışlamanın nahoş tadını damağında hissetti. Kollarını birbirine kavuşturmuş olarak otobüs durağına… Hızlı adımlarla gitti. Acelesi vardı sanki. Ya da birinden kaçıyordu sanki. Kimden kaçıyordu? Kendinden… Duydukları, slayt da gördükleri onu sarsmıştı, silkelemişti. Birisi omuzlarından tutmuş sarsmıştı Onu. Kendine gelmenin şaşkınlığı, sevinci ve korkusu sarmıştı onu. Keyfi kaçmıştı bir yandan kabuğu kırılmıştı çünkü. Ne güzel bir şeylere adapte olmuş yaşıyordu işte. Başkalarıyla beraber kendin hırpalamak daha kolaydı. Kendini sevmek ne kadar zormuş diye düşündü otobüsü beklerken. Sahi, yani hiç mi sevmemişti kendini? Ne demek yani kendini sevmek? Öz-sevgi ne demek?.. Kendime kızmayacakmışım? Yargılamayacakmışım? Ee hata ettiğimde yüzüm kızarmasın mı yani? Kendime kızmayayım mı? Bu vicdan ne işe yarıyor o zaman? Bize böyle öğrettiler… Yüzü kızarmayan insan olur mu hiç? Ben pek anlamadım bu işten.. Haftaya ilçede de varmış aynı seminer istediğin kadar katılabiliyormuşsun. Bu psikologda üşenmemiş de bu kadar seminere okey demiş. Gitsem mi acaba? Pek anlamadım şimdi, bir daha gidersem anlarım herhalde. İçinde bir yerlerde bir kıpırdanma hissetti bunları düşünürken. Derin bir nefes aldı ilk defa bugün seminerde öğrendiği gibi aldı hem de. Gelen otobüse bindi, kartı okuttu, yer bulup oturdu ve kollarını yine kavuşturdu. Düşünceler birbiri ardına geldi duygularını hissetti. Psikolog un dediği gibi sadece gözlemlemeyi denedi ama beceremedi. Kayboldu o düşüncelerin ve duyguların içinde yine. Kendisiyle kavga etti… Başkalarıyla kavga etti kendi içinde. Kendisini bir izbe de bir köşede dertop olmuş olarak gördü. Bütün deneyimlerini tek tek yaşadı yeniden. Bütün hakaretleri etti kendine, başkalarını da.. Ve ineceği durağı da kaçırdı iki durak sonra farkına vardı ve üçüncü durakta ind kendine kızmasında ne yapsın? Hak etmiyor mu? Sanki psikolog duymuştu sorusunu kulağında sesi yankılandı.’’kızmak yok.’’ –eh peki bugün kızmayalım bakalım dedi cevaben. Yanından geçenler baktı. Onlara bir şey demedi. Ama evine gidene kadar – kendi kendine konuşan deli de olduk artık dedi. Yine bakanlar oldu. Maskenin üzerinden atkıyla da kapattı ağzını, başını da eğdi önüne, evine gidene kadar nefesine bile dikkat etti duyulmasın diye.
***Kendine yaptığı işkence son buldu sonunda, anahtarla kapıyı açıp girdi içeri. Abdest almak için hemen banyoya seğirtti. Abdest aldı namaza durdu gözyaşları sel oldu. Allah’ı huzurunda bu defa başkaları için değil kendine yaptıkları için ağladı. Kendinden utandı, kayboldu kendi içinde. Başını kaldıramadı kendi önünden, kendine bakamadı. Namazdan kalk Kur’an-ı Kerim’i aldı eline kendine zulmedenlerle ilgili ayetleri okudu. ‘’insanın kendi kul hakkı!’’ = ‘’öz-sevgi,öz-saygı,öz-değer… Psikolog’un anlatmak istediği buydu. Kafasını aşağı yukarı sallıyordu anladıkça… İyi ki gitmişti bu seminere.. –ilçedekine de gideceğim dedi. Bugün yaşadığı her şeyi not edip, psikolog ile paylaşmaya da karar verdi.
***Mutfağa girdi yemek hazırlamak için.. Malzemeleri hazırlayıp doğrarken, içine kendi duygularını da düşüncelerini de attı içine her zaman ki gibi. Ama bu defa yeni malze vardı. Daha önce hiç duymadığı… öz-sevgi, öz-saygı,öz-değerdi. ‘’insan olma bilinci’’ bunlarla örülüyordu.
