SINIRLAR

                                               (26.11.2021/CUMA/15:40)

            *İnsan hayatı boyunca kendini mutlu edecek bir potansiyele ve kendini koruyan sınırlara sahiptir. Sınırlar, bazen bize, evrende her şeye sahip olamayacağımızı söyler. Bu aslında şu demektir. Her şeyi isteyemeyiz. Çünkü kişisel tercihlerimiz, karakter yapımız, mizaçlarımız vardır. Bu çerçeve de bir şeyler ister ve gerçekleştirmek için harekete geçeriz.

            *Sınırlar bazen de, bizi tehlikelerden, acılardan kendimizi korumak için vardır. Özellikle daha az kalbimizin kırılması için, iyi niyetlerimizin suistimale uğramaması için sınırlarımız oldukça önemlidir.

Ancak, ne yazık ki, en çok bu alanda sınırlarımızı koruyamayız. Hatta daha kötüsü bazılarımız, sınırlarının nerede başlayıp, nerede bittiğini bile bilmezler. Çünkü biz insanlar, birey olmayı ve ait olmayı hala bilmiyoruz. Aradaki o ince çizgiyi, o hassas dengeyi koruyamıyoruz. Hayatımızın cambazı olup o ip üzerinde yürümeyi bilmiyoruz. Çoğumuz ‘’hayır’’ bile diyemezken, kendimizi sevmemiz, özsaygı, özdeğer ve özşefkat geliştirmemiz mümkün olmuyor. Bu yüzden sınırlarımızı keşfedemiyor ya da sağlıklı sınırlar belirleyemiyoruz.

Ne yazık ki bu aile de başlıyor. Ve en çok kendimizden ödün verdiğimiz insanlar ailemiz… Ne yazık ki bu sanılanın aksine sağlıklı değil. Ailemize aitlik yönümüz ile yaklaşırken, kendimizden ödün vermemiz gerekmez. Fedakar değil, Özverili olmalıyız. İkisi aynı anlamda değil.

            *Evrende ne yazık ki şöyle bir gerçek var. Kendimizden ödün verdiğimiz insanlar yani fedakarlık yaptığımız insanlar ailemiz bile olsa, ne yazık ki beklediğimiz karşılığı alamıyor, beklediğimiz değeri göremiyoruz. Onlardan ‘’hak ettiğimizi’’ alıyoruz.

Elbette, ailene maddi ve manevi her destekte bulunabilirsin ama bunun için kendinden, hayallerinden vazgeçmene, kendi istek ve ihtiyaçlarını göz ardı etmene gerek yok. İşte, ince çizgi burada başlıyor. Yani nerede başlayıp nerede bittiğimizi, neyi, ne zaman, ne kadar vereceğimizi bildiğimizde alma-verme dengesini de buluyoruz.

Aslında, cömert, mütevazi, samimi insanlar, sınırlarını bilen ve koruyan insanlardır. Çünkü bu insanlar verdiklerinde gerçekten veririler. Yani gönülden verirler, farkındalıkla verirler, beklentiye  girmezler. Ancak suistimale  uğradıklarını fark ettiklerinde hemen vermeyi keserler. Peki bu neden bu kadar önemli? Çünkü, insan kendi sınırlarını korurken, verirken ve alırken farkındalıkla hareket ettiğinde hem kendi kul hakkını korumuş oluyor çünkü her birimiz özeliz ve biriciğiz, hem de karşıdaki kişiye kendimizi ifade etmiş ve uyarmış oluyoruz yani onun bize karşı hata yapmasını bir şekilde önlemiş oluyoruz.

            *İnsan, ilk darbeleri ailesinden alır çoğunlukla sonra çevresinden. Ama insan en sonunda kendi hayatının cambazı olmayı öğrenir düşe kalka.

Gezegenimiz, dualite gezegeni olduğundan, kalkmanın bir önemi olması için bazen düşmek gerekiyor.

Size bir sır vereyim mi? İnsan kendi sınırlarıyla ördüğü ipinde, daha az sarsılarak yürür ve başarılı bir cambaz olur. Bunun ödülü mü?

Haydi, biraz beynimizin imajinasyon bölümünü çalıştıralım.