
YOLDA OLDUĞUNU UNUTAN İNSAN
Yaşam koçu& Yazar
21 Haziran 2026
21.06.2026/PAZAR/13:23
***Ya sorun, düşündüğümüz kadar yavaş ilerlememiz değil de, ne kadar yol aldığımızı unutmuş olmamız ise?!…
İnsan kendini küçümseme eğilimindedir çoğu zaman… Gücünü, yeteneklerini, kendini, kat ettiği yolları, aştığı engelleri… Çoğu zaman hedefine var gücüyle kilitlenir ve yolda ayaklarının kangren olmasına neden olabilecek dikenleri, taşları göremez. Bazen dikenler ve taşlar olmasa da kat ettiği yolu göremez. Odağını tamamen hedefe kilitleyen insanın nedeni; ya içinde bulunduğu zorlu koşullar veya doğru ölçüde yaşanamayan hırstır.
Ve bir gün ayaklarındaki sızıyı hissetmeye başlayınca yavaşlamak ya da tamamen durmak zorunda kalır. İşte bu tükenme noktasıdır. Halbuki arada sırada yolda rastladığı hanlara uğrayıp soluklansaydı bugün tükenmezdi.
Ve insan dinlenmeye başlar… Mecburen… Dinlenirken iki ruh haline bürünür. Ya ”vakit kaybediyorum” deyip, dinlendiği için kendini suçlu ya da kötü hisseder ya da ”dur bir dakika ya ben ne yapıyorum” deyip şimdiye kadar gittiği yola şöyle bir bakar, gözleri hayretle ve hayranlıkla açılır, dili tutulur o an ilk önce, sonra ”nasıl yani” der. ” Ne yani bu kadar yol mu gitmişim ben” der. Bir yandan sevinirken, bir yandan kendine ettiği eziyetin vicdan azabını çeker. Sevinç ile üzüntüyü yoğun bir şekilde aynı anda yaşamak!… Bu vicdan azabından kurtulmanın tek yolu artık bedeninin ve ruhunun nefes almasına izin vermektir. Ve günün sonunda görür ki; hayatı ıskalamadan yaşamak, insanı hedeflerine daha az zararla ve daha çabuk ulaştırıyormuş.
***Bazı insanlarda yola çıkmak için, bir türlü hazır olamazlar kendilerine göre… Günlerce, haftalarca, aylarca ölçerler, biçerler, analiz ederler, önlerine çıkabilecek tüm engelleri bile(belki o engellerin çoğu karşısına çıkmayacak) şimdiden görüp ortadan kaldırmak isterler. Bu insanlarda sonuç odaklı oldukları için süreç, akışta kalabilmek, soluklanmak, hayatın diğer alanlarıyla kendini beslemek onlara oldukça zor gelir. Bu insanların bir türlü başlayamamalarının asıl nedeni aslında olumsuz olasılıklara ve içinde bulundukları zorlu koşullara daha fazla odaklanmalarıdır. Onlara göre bir hayali gerçekleştirip, hedefe varmanın tek yolu, tüm sorunları çözmüş olmak ve olası tüm engelleri şimdiden yani daha yola çıkmadan ortadan kaldırmaktır.
Oysa çıkılan her yolda dikenler, taşlar vardır, o yolun kenarları, çiçeklerle, ağaçlarla, çimlerle bezenmiş olsa da… Ve aslında o dikenler ve taşlar yolcuyu daha dayanıklı, sabırlı, dirençli yapmak için test ederler.
Bu insanların dönüp içlerine bakmaları ve şu soruları sormaları gerekir kendilerine… ” Ben aslında neyden korkuyorum; engellerden mi, başaramayacağımdan mı? Cesaret mi edemiyorum yoksa aslında istemiyor muyum? Gözümü korkutan engeller, isteğimi ve cesaretimi kırıyor olabilir mi? Umudum var mı yoksa engel olarak gördüğüm şeyler, umudumu söndürüyor mu? Enerjimi ve duygularımı engellere odaklamak yerine yeteneklerime, yetkinliklerime ve kaynaklarıma odaklarsam ilk adımımı atmayı başarabilir miyim?
***Bu iki profilde, insanın hayatı boyunca ulaşmak istediği hedefe doğru ilerlerken aslında sahip olduğu mükemmelliği fark edemeyişinin ya da küçümsemesinin nedeni ve kendisiyle olan ilişkisinin, hayatla olan ilişkisinin sonucudur.
Hayatta var olmaya, ayakta kalmaya mı çalışıyorum yoksa yaşıyor muyum?
Hayatta kalmak için mi hayal kurup hedef belirliyorum yoksa yaşamak için mi hayal kurup hedef belirliyorum?
***Evet insan mükemmeldir ve mükemmellik diye bir şey vardır. İnsanın ‘gerçek hali, tam hali ‘ mükemmel halidir. İnsan ‘gerçek haline yakın olduğu kadar mükemmeldir’.
Bu keşifle birlikte belki de insan, hayatının anlamını, kendinin anlamını yaşamak için hayaller ve hedefler belirler. Ve artık bunları nasıl gerçekleştireceğine dair doğru kılavuzunu bulmuştur.
